Ik probeer dus altijd heel volwassen een grote beslissing te nemen. Je kent het wel, nadenkend in de verte kijken, met zwarte koffie op een terras. Alsof je alle voors en tegens zorgvuldig tegen elkaar afweegt. Het liefst nog met een notitieboekje of laptop erbij, zodat het er ook enigszins verantwoord uitziet.

Ik doe echt mijn best.

Meestal duurt dat niet zo lang. Dan neem ik nog een slok koffie en komt het moment dat ik denk: “Fuck it!” En ik spring.

Dat klinkt impulsiever dan het is. Ik denk juist veel na, stel vragen, zoek dingen uit, reken, vergelijk, perfectioneer en kan mezelf daar behoorlijk in verliezen. Daar offer ik slaap voor op. Alleen komt er altijd een moment waarop nog een review, nog een ronde doorontwikkelen, een lijstje, gesprek of scenario gewoon uitstel wordt van durven en doen. Dan weet ik eigenlijk allang wat ik wil, niet altijd hoe ik er kom, maar dan is het moment gekomen om te springen en het gewoon te doen.

Over 2 weken wordt het echt rustiger

De afgelopen maanden stonden voor een groot deel in het teken van Hospitality Win Strategy (HWS), opdrachtgevers en doorontwikkeling. Voor wie HWS nog niet kent, dat is de methode die ik ontwikkelde om klantbeleving om te zetten in groei, loyaliteit en rendement, hard meetbaar. Daar zit ruim 25 jaar ervaring, kennis en vooral een heel duidelijke visie achter, maar op een gegeven moment moest het naar buiten. Zeker niet alles wat ik ermee wilde ontwikkelen was klaar, maar de basis stond en wachten op het moment dat het perfect is, heeft weinig zin. Dat moment gaat nooit komen. Ik ben er voorstander van dat je vooral niet vanaf je laptop blijft ontwikkelen, maar de stap naar de real world zet om het te toetsen en door te ontwikkelen. Maar je baby de wereld in brengen is ook gewoon heel spannend.

Dus ik besprak HWS met mensen die superwaardevol voor me zijn, de site ging live en daarna volgde vooral heel veel werk. Bestaande opdrachten gingen door, nieuwe opdrachten kwamen erbij, HWS werd verder ontwikkeld en mijn hoofd bleef ondertussen ideeën produceren in een tempo waar mijn beschikbare uren structureel niet tegenop kunnen.

Mijn vrienden hebben daar inmiddels een vaste reactie op. Als ik zeg “Over 2 weken wordt het echt rustiger”, krijg ik steevast terug: “Ja Han, dat zeg je al 20 jaar.”

En ze hebben gelijk, dat is nog nooit gebeurd.

En heel stiekem weet ik ook niet of ik eigenlijk wel wil dat het gebeurt, want ik houd van die beweging. Van ontwikkelen, nieuwe dingen ontdekken, reizen, mensen ontmoeten, plannen maken en kansen zien die er gisteren nog niet waren. Mijn hoofd produceert structureel meer ideeën dan mijn agenda aankan en eerlijk gezegd vind ik dat vooral ontzettend leuk. Al ben ik me ervan bewust dat ik soms mijn eigen grootste vijand kan zijn.

En voordat je nu denkt dat het hier een gezellige chaos is, dat valt reuze mee, want ik kies gewoon heel bewust. Wat ik aan mijn opdrachtgevers beloof kom ik altijd na en dat gaat dan ook altijd voor. Dat betekent dat mijn ideeënstroom moet wachten tot ik er tijd en focus voor maak. En ja, soms betekent dat dus improviseren omdat een lastminute opdracht simpelweg te vaak te leuk is om nee tegen te zeggen. Dat is precies wat ik ook aan organisaties meegeef, want alles tegelijk willen verbeteren betekent in de praktijk vooral dat er uiteindelijk niets echt verandert.

En ondertussen life goes on

Deze zomer was niet alleen werken en HWS. Ik reisde, ontdekte nieuwe plekken, belevingen, nieuwe ervaringen, ontmoette nieuwe mensen en heb vooral heel veel gelachen. Van die avonden waarop je denkt één drankje te doen en een paar uur later van het terras naar de dansvloer bent verplaatst, nieuwe plannen hebt gemaakt en de volgende ochtend vooral kunt constateren dat het in ieder geval ontzettend gezellig was.

Ik vind nieuwe mensen ontmoeten één van de leukste dingen die er zijn. Niet omdat iedere ontmoeting iets hoeft op te leveren, juist niet. Andere verhalen, keuzes, achtergronden en visies, daar ben ik zo nieuwsgierig naar. Ze trekken mijn eigen wereld altijd wat verder open. Soms verandert een gesprek helemaal niets en heb je gewoon ontzettend gelachen, soms blijft een zin of visie hangen en kijk je daarna anders naar iets waar je zelf al maanden over nadenkt. En soms besef ik vooral weer hoe rijk ik eigenlijk ben dat ik al die verschillende mensen, plekken en momenten mag meemaken.

Andere mensen helpen me relativeren, laten me anders kijken en brengen ideeën die ik zelf nooit had bedacht.

When life gives you lemons, make lemonade

Of vraag om tequila en zout 😊

En voor de duidelijkheid, ook bij mij is het zeker niet alleen de mooiweershow! De afgelopen maanden bestonden bepaald niet uitsluitend uit mooie opdrachten, nieuwe ideeën en leuke ontmoetingen. Er waren ook genoeg pittige momenten, dingen waar ik niet voor gekozen had en die ongelofelijk veel tijd en energie hebben gekost. Gedoe waarvan je denkt dat het eindelijk is opgelost en dat vervolgens gewoon nog een bonusronde shit blijkt te hebben. Situaties waarin ik behoorlijk voor mezelf heb moeten vechten en die veeeeel tijd en energie hebben gekost.

Misschien ben ik juist daardoor nog bewuster geworden van waar ik mijn energie wel aan wil geven. Ik kan niet altijd bepalen wat er op mijn pad komt, wel hoe ik ermee omga. En hoe meer negatieve energie sommige dingen van me vragen, hoe bewuster ik kies voor alles wat me positieve energie geeft in mensen, zaken en situaties.

Mijn leven is the real deal en net als dat van iedereen, niet alleen maar leuk. Mijn focus is juist daardoor wel bewust positief en vol energie.

Van hoog tempo naar de wachtstand

En toen was ik in Nederland omdat mijn zusje ieder moment kon bevallen. Alleen vond haar dochter de uitgerekende datum blijkbaar vooral een vrijblijvende suggestie en liet ze ons nog een paar dagen wachten.

Ik keek die dagen opvallend vaak op mijn telefoon of er al nieuws was. Alsof mijn nichtje bij de 8ste keer dacht: “Oh shit, tante Hanneke heeft alweer gekeken, ik moet nu echt opschieten.”

Maar uiteraard kwam ze gewoon op haar eigen moment.

En dus werkte ik tussendoor, maar was ik vooral ook met mijn neefjes en nichtjes, familie en vrienden. Praten, eten, lachen, samen zijn en genieten van momenten die nergens naartoe hoefden te gaan. Voor iemand die nogal graag vooruitkijkt, plannen maakt en altijd alweer bezig is met wat hierna komt, is dat soms een bijzonder nuttige reminder.

Niet alles wordt beter van versnellen. En dat bewees mijn nieuwe kerngezonde nichtje, instant verliefd en in de knuffelmodus. Deze princesa maakte me voor de 14de keer zo’n trotse tante en zus. Een baby heeft geen boodschap aan tempo, alleen aan aandacht.

Dit geldt dat net zo hard voor klantbeleving, waar alles draait om aandacht. Toch proberen we het in organisaties massaal sneller, strakker en efficiënter te maken, waarna we ons met z’n allen afvragen waarom die beleving zo vlak voelt en waarom klanten alsnog op prijs voor een ander kiezen.

Kansen moet je grijpen

Dat inzicht heb ik overigens niet de hele zomer consequent toegepast, want ergens tussen het wachten op een baby, werken, familie, vrienden en alles daaromheen kocht ik ook nog een woning…

Dat was vooraf niet het plan, tot ik per toeval een appartement zag dat een voor mij fantastische kans was. Op vrijdagmiddag ben ik gaan kijken en op maandagochtend hoorde ik dat het van mij was. Op een manier die bij mij past, duidelijk, fair, zonder handjeklap en doelgericht.

Maanden werken aan HWS, honderden ideeën die nog uitgewerkt moeten worden, een newborn crush en tussendoor in 2 werkdagen een woning kopen.

Hier zit voor mij wel het verschil tussen impulsief zijn en durven bewegen. Niet iedere kans hoeft eerst 6 maanden op een actielijst voordat je hem grijpt. Soms heb je genoeg informatie, klopt het bij waar je naartoe wilt en komt er simpelweg een mooie kans voorbij.

Idee nummer 200

En parallel aan al dat beleven, knuffelen, werken, gesprekken voeren, lachen, dansen, kletsen, wachten en relativeren begon er rondom HWS opnieuw van alles te bewegen.

Er ontstonden nieuwe ideeën en andere toepassingen. Een idee dat ergens tussen mijn ongeveer 200 andere ideeën rondzwierf, begon ineens steeds interessanter te worden. Ik had pas in de gaten wat het was toen ik het aan anderen liet zien en snel daarna ontstonden er gesprekken over technologie, schaalbaarheid, samenwerken, investeren en mogelijkheden die ik een paar maanden geleden totaal niet had voorzien.

Iemand zei 2 jaar geleden tegen mij: “Als er van de 100 ideeën één echt goed is, is dat al veel.” Dat vind ik een behoorlijk geruststellende gedachte. Met mijn ideeënproductie hoef ik er dan namelijk vooral voor te zorgen dat ik doorga, focus houd en af en toe accepteer dat de andere 99 misschien gewoon nodig waren om bij die ene uit te komen.

Dat vind ik één van de leukste dingen aan ondernemen. Je kunt heel goed weten waar je naartoe wilt zonder vooraf de hele route te kennen. Juist door te beginnen, te delen en andere mensen erbij te betrekken, ontstaan mogelijkheden die je achter je laptop nooit allemaal had kunnen bedenken.

HWS wordt daardoor ook niet alleen beter door nog harder te werken. Alles wat ik binnen, maar zeker ook buiten mijn werk beleef zijn minstens zo belangrijk voor de ontwikkeling ervan. En voor mijn eigen ontwikkeling trouwens ook.

Mijn navigatie maakt me minder scherp

Daar komt nog iets bij waarin ik veel heb geïnvesteerd en waar ik enthousiast over ben, namelijk technologie en AI.

De mogelijkheden vind ik fantastisch. Technologie kan ons helpen om sneller te ontwikkelen, kennis toegankelijker te maken, sneller te werken en dingen schaalbaar te maken die dat een paar jaar geleden niet of nauwelijks waren. Ook binnen HWS ontstaan daardoor nu mogelijkheden die ik bij de start zelf nog niet had bedacht.

Maar ik zie ook een risico. Voordat navigatie bestond, reed ik ergens 2 keer naartoe en daarna wist ik de weg. Inmiddels kan ik ergens 20 keer zijn geweest en zet ik de 21e keer nog steeds braaf Google Maps aan. Ik kom er sneller en zonder 3 verkeerde afslagen, fantastisch, maar vraag me vooral niet om daarna zelf de route uit te leggen. Het haalt mijn scherpte weg omdat ik het laat overnemen.

Dat risico zie ik ook bij AI. Als je iets zelf niet volledig begrijpt en vervolgens hoopt dat AI het wel voor je begrijpt, kun je razendsnel tot een antwoord komen zonder onderweg zelf iets te hebben geleerd. Je hoeft minder te zoeken, minder te worstelen, minder fouten te maken en uiteindelijk misschien ook minder zelf na te denken. Maar is dat niet precies waar je van leert, waar je door ontwikkelt en wat het waardevol maakt?

Ik zie dit nu ook bij organisaties gebeuren, want chatbots, automatische antwoorden en slimme tools zijn fantastisch tot het moment dat niemand binnen je organisatie meer weet waarom een klant eigenlijk belt, blijft of vertrekt. De techniek doet zijn werk goed, maar onderweg is de kennis over en aandacht voor jouw klant ongemerkt uit je organisatie gelekt en dat merkt een klant direct en jij daardoor ook.

AI helpt me dagelijks om te versnellen, maar mijn output is geen AI-product. De voeding bestaat uit ruim 25 jaar kennis en ervaring, successen en fouten, mijn visie en vooral echte belevingen met echte mensen. AI helpt mij vervolgens om sneller te onderzoeken, verbanden te leggen, ideeën uit te werken en mogelijkheden groter en schaalbaarder te maken. Maar vertrouw er nooit blind op! Het gaat erom wat je erin stopt. De output blijft AI en vraagt aandacht van jou als mens. Dat maakt het goed en van jou. Ah en ik haal alle AI-schrijfwijze er instant bij iedereen uit, in woorden maar ook in leestekens.

AI versnelt, maar mensen, echte belevingen en real life verrijken.

Misschien is deze blog daar zelfs wel een mooi voorbeeld van. De basis hiervan maakte ik samen met AI. Ik gebruik het om al die gedachten, gebeurtenissen en ideeën die door mijn hoofd vliegen bij elkaar te brengen en te sparren over de lijn daarin. Liefst inspreken en om laten zetten, ik vertel mijn beleving, AI vertaalt het.

Gisterenavond nam ik die basis en mijn laptop mee naar een terras, bestelde een drankje en ging er zelf mee aan de slag. Schrappen, toevoegen, nadenken, mijn eigen woorden en waarschijnlijk onderweg weer iets bedenken wat nog helemaal niet in deze blog stond. (Yes I did 😉)

Ik wil zelf scherp blijven en blijven nadenken, schrijven, leren en begrijpen waarom iets wel of niet klopt. Mijn visie moet van mij blijven en juist alles wat ik zelf meemaak, leer, lees en voel is de voeding daarvan. Met AI als sparringpartner. En geloof me, dat versnelt zeker niet altijd.

Iets met mezelf groter maken…

Naast al die ideeën heb ik de afgelopen periode ook veel mooie en soms heel persoonlijke gesprekken mogen voeren over mij, over mijn werk, HWS en mijn eigen ontwikkeling. Met mensen die me een spiegel voorhouden, ideeën afschieten, me verder laten denken en soms juist meer vertrouwen hebben in een idee dan ikzelf. Eén van hen zei: “Hanneke, je onderschat jezelf. Je mag jezelf veel groter maken.”

Daar schrok ik eerlijk gezegd een beetje van. Mezelf groter maken klinkt in mijn oren al snel arrogant en ik neem mezelf vooral niet te serieus. Maar die zin bleef hangen. Inmiddels denk ik dat groter voor mij vooral duidelijker betekent, het scherper neerzetten van wie ik ben, waar mijn kennis, ervaring en energie zitten en waarvoor mensen mij mogen bellen en vooral ook wie mij daarvoor mogen bellen.

Bij de ontwikkeling van HWS merkte ik dat al. Ik deelde iets wat vooral in mijn hoofd en op mijn laptop bestond met mensen die ik ontzettend waardeer. Hun enthousiasme, kritische vragen, feedback en vertrouwen brachten het soms al 3 stappen verder terwijl ik zelf nog bij stap één stond. Dat geeft vleugels en is tegelijkertijd best spannend en maakt nederig.

Juist daarom wil ik de komende maand tijd maken om mijn eigen propositie verder aan te scherpen. Ik vind veel leuk en zie overal mogelijkheden, terwijl er in mijn werk al heel lang een duidelijke rode draad zit. Een paar dagen offline om alle gesprekken, ideeën, kansen en ontwikkelingen te laten landen en scherper te krijgen wat ik ermee wil, in plaats van wat anderen me nu al aanbieden.

Misschien zit ontwikkeling soms niet in nog een nieuw idee, maar in beter zien wat er eigenlijk al die tijd al was.

Eind augustus

Inmiddels is het eind augustus en als ik terugkijk, is er weer belachelijk veel gebeurd. HWS is gelanceerd en volop in ontwikkeling, er liepen al veel (te gekke!) opdrachten, er zijn nog meer toffe nieuwe opdrachten bij gekomen, ik heb gereisd, nieuwe plekken ontdekt, nieuwe mensen ontmoet, andere visies gehoord, ontzettend mooie gesprekken mogen voeren, heel veel gelachen, gewacht op mijn nichtje, genoten van mijn familie en vrienden en tussendoor ook nog een woning gekocht.

En daar krijg ik zo ontzettend veel energie van!

Deze zomer heeft me gebracht dat je niet altijd hoeft te kiezen. Toekomstplannen maken en ondertussen maximaal genieten van wat er nu gebeurt. Technologie gebruiken en zelf blijven nadenken en voelen. Schaalbaarheid ontwikkelen en beseffen hoeveel waarde juist zit in echte menselijke verbinding. Weten waar je naartoe wilt en open genoeg blijven om onderweg verrast te worden.

Dat raakt voor mij precies aan Hospitality Win Strategy. Niet kiezen tussen efficiëntie of beleving, commercie of aandacht, nu leven of aan je toekomst bouwen, technologie of mensen, maar kijken hoe die werelden elkaar kunnen versterken en verbinden en welke winst je daarmee voor de ander en uiteindelijk voor je organisatie kunt creëren.

Leuk verhaal Hanneke, wat hebben wij hier nou aan?

Terechte vraag en het antwoord is: Meer dan je op het eerste gezicht zou denken, want alles wat ik deze zomer meemaakte gaat eigenlijk over precies datgene waar organisaties dagelijks op vastlopen.

Wachten tot het perfect is levert je niets op. De klantbelevingsplannen die ik tegenkom zijn vaak prachtig, uitgebreid, helemaal af en liggen vervolgens al maanden ergens in een la te wachten op het juiste moment. Zet die stap naar de praktijk, toets het bij je klanten en je medewerkers en ontwikkel het van daaruit door, want dan weet je binnen een paar weken of het klopt in plaats van dat het na een jaar nog steeds een papieren exercitie is.

Kies bewust waar de energie van jouw organisatie naartoe gaat. Niet alles kan tegelijk en dat hoeft ook helemaal niet, want een paar kleine keuzes die je echt doorvoert leveren aantoonbaar meer op dan 20 verbeterpunten die allemaal half worden opgepakt.

Gebruik technologie volop, maar geef je denkwerk en persoonlijke aandacht niet weg. Laat AI en slimme tools versnellen en zorg tegelijkertijd dat jouw mensen blijven begrijpen waarom een klant voor jullie kiest, blijft of juist vertrekt, want dat is de kennis waar je hele commerciële strategie op drijft.

En ja, dit gaat gewoon over Euro’s. Medewerkers die vertrekken kosten je werving, inwerktijd, kwaliteit en rust in je team. Klanten die geen onderscheid beleven gaan uiteindelijk op prijs kiezen en dat is rendement dat je direct misloopt. Aandacht is dus geen kostenpost maar een investering en verdienmodel. En dat is precies waar Hospitality Win Strategy over gaat.

Wil je hier meteen zelf mee aan de slag? Download dan de HWS Roadmap en klik hier -> Hospitality advies | Hospitality Win Strategy. En wil je weten wat dit voor jouw organisatie kan betekenen, bel me gerust, dan denk ik graag met je mee.

Ik heb vooral ontzettend veel zin in wat er nog komt. Eerst de komende weken ergens een paar dagen offline voor mijn eigen ontwikkeling en propositie, daarna meer gefocust verder bouwen voor mooie opdrachtgevers, werken, reizen, ontmoeten, beleven en ongetwijfeld veel te veel nieuwe ideeën krijgen. O ja en mijn woning inrichten en mijn nieuwe nichtje knuffelen, dat ook.

Daarna wordt het echt rustiger, over 2 weken ongeveer.

Vraag maar aan mijn vrienden 😉